Gisteren had ik dus twee uurtjes de tijd voor een korte sessie. En na een paar sessies blanken op de windkant, had ik besloten om het over de andere boeg te gooien. Toch weer de kant waar de vissen keer op keer richting een onderwater liggende boom vluchten. Gezien het plasje niet verder komt dan 1 meter diep, dacht ik dat probleem wel te kunnen beteugelen door met waadpak aan te gaan vissen. Die ging dus mee.
Maar ik had nog een een ander probleem te beslechten. De vorige paar sessies waren niet geheel zonder leven, iedere keer wel een oploper maar dat mondde niet uit tot een keiharde fluiter. Eerst viste ik met vrij standaard korte rigjes van Strip-It onderlijn materiaal, een paar centimeter voor de haak gestript zodat de CSS2 maatje 6 haak vrijelijk kan bewegen op moment dat de boilie opgepakt wordt, voorzien van een ready made aligner voor een nog betere inhaking en compleet gemaakt met een anti tangle sleeve. Echt een super makkelijke rig om te maken, maar o zo effectief. Maar niets was minder waar. Wel leven op de stek, maar geen goed gehaakte karpers. Ik moet er wel bij vertellen dat op deze plas veel gevist wordt en het oude bestand aan karpers door de jaren heen wel de klappen van de zweep kennen. Dus ging ik weer naar de tekentafel. De keer daarop besloot ik de karpers te lijf te gaan met korte rigjes geknoopt met dezelfde ingrediënten als hierboven, maar dan nog scherper gemaakt met anti blow-out ringetje op de haakbocht en shot on the hook. Op papier echte winnaars. Ook tijdens de tweede sessie werden mijn hangers in 3 uur tijd tot twee keer aan toe tegen mijn blanks gesmeten, maar de runs bleven wederom uit. Teringjantje, wat doe ik verkeerd. De Monster Crab Aminol bollen trekken duidelijk wel vis aan, maar de vis haken doe ik niet. Deze vissen zijn slim, of ik vis misschien wel te lomp op deze plas. Ik moet weer een nieuw plan bedenken. Na weken, wat... na 2 maanden door mijn drukke leven niet of nauwelijks serieus gevist te hebben, snak ik ondertussen naar dik en stinkend karpervlees. Dus er moet wat veranderen; ik mot vis vangen om de alsmaar erger wordende afkickverschijnselen te temmen.
Ok, round 3. Zoals ik al aangaf, zou ik het over de andere boeg gooien en was ik van plan een aantal veranderingen door te voeren. De andere kant van de plas bevissen was stap nummer één. Na goede ervaringen van een aantal
Martin SB matties met de nieuwe White Monster Crab boilie, eentje die zeer vezelrijk is met dezelfde flavour als Monster Crab Aminol en een zeer opvallend lichte kleur heeft, die vooral in de koudere maanden goed scoorde, besloot ik op deze boilie over te stappen. Niets ten nadele van de MCA-bol, want die heeft mij het afgelopen jaar aardig wat mooie vissen opgeleverd. Maar met het weer dat steeds kouder wordt en ik de hele winter wil door vissen, leek het mij een goed moment om deze goed scorende winterboilie in te zetten. Verandering nummer twee en afgelopen maandag belandden de eerste witte bollen in het water. Alleen bleven de laatste 15 centimer steeds maar door mijn hoofd malen. Welke rig zal ik hiervoor inzetten? Ik kwam er maar niet uit. Maandagavond ontving ik een berichtje van een klant, de afspraak voor dinsdagochtend wilde hij verzetten naar volgende week. Verrek, ik had ineens een paar uurtjes vrij! Shit, de eurforie sloeg direct om, ik moet een ander rigje bedenken. Terwijl ik zat te snuffelen tussen de end-tackle van
Piet Vogel Rigsolutions stuitte ik op een rolletje Skinny. Toen begon er een idee te borrelen. De Super Strong haak maat 6 ruilde ik in voor een kleiner maatje 8, de hair en de paar centimeter achter de haak wilde ik zo soepel mogelijk houden, en de achterste stukje onderlijn stug. Alleen had ik geen rolletje fluor carbon. Dan maar roeien met de riemen die ik had... Ik besloot de rig af te maken met een stukje Strip It en de coating erop te laten zitten. Na een kwartiertje knutselen liet ik twee rigjes in kokend hete water zakken om de stukjes krimpkous te krimpen en kneedde ik een stukje putty op de rig; ready for action! Met in het achterhoofd dat bijna de hele week een zuidwester over het land waait, dook ik mijn nest in. Het vertrouwen groeide met de minuut. Ik hou er wel van als het een beetje stevig waait.
Dinsdag 8.40 uur arriveerde ik op de veelbelovende stek. Snel piepers op de steunen, hengels optuigen, rigjes beazen met een halve WMC-dumbell en die af te toppen met een driekwart Monster Crab pop-upje en knallen maar. Om 9.00 uur lag ik op scherp en om 11.00 uur zou ik stoppen. Game on! Het gegroeide vertrouwen werd al snel bevestigd. Na krap 20 minuten hoorde ik een piep, de hengeltop boog goed door en de beetmelder begon te brullen van geluk. Binnen drie tellen had ik de hengel opgepakt en zette direct druk om te voorkomen dat de vis richting opstakel cruist. Dat mocht niet baten. De vis was binnen mum van tijd op volle vaart en ja hoor, vast in de onderwater liggende takken. Zonder aarzeling jumpte ik het water in, net over mijn hoofd en goed druk blijven houden. Tien meter verder kreeg ik de lijn los en de strijd barstte los onder de top. Ik besefte mij dat het korte Dwarfje echt subliem is voor het drillen wanneer je tot je middel in het water staat. Na 5 minuten worstelen kon ik het net onder de schub duwen en de strijd was gewonnen. Ja, ho even... ik moest nog wel even terug naar de kant waden. Met slechts een metertje water moet je toch wel een droog pak houden. Dus niet, een grote tak onder water probeerde me onderuit te tackelen en dat lukte bijna. Ternauwernood wist ik mezelf overeind te houden, maar niet droog. "Fakkk, zit de vis nog in het net?" flitste door mijn hoofd. "Pfff, gelukkig wel." Eenmaal mezelf en de schub op de kant gehesen verliep het onthaak-, weeg- en fotoritueel vlotjes en knuffelde ik deze kortstondige beloning weer terug het water in. Ik was helemaal in mijn nopjes! Even later om 11.00 uur stond ik op punt in te gaan pakken. Guess what? Een ouwerwetse valreepie! Het zelfde laken een pak, ook voor deze schub moest ik het water in om hem te halen. Deze keer wist ik wel ongeschonden de kant op te komen.
Twee schubs in twee uur tijd. Mijn verslaving is weer gestild... Voor even dan, heel even. I love it when a plan comes together!
